Zwarte Spechten

Nog eventjes en het is weer zover. De meeste vogels zijn druk bezig met voorbereiding op het nieuwe broedseizoen. Nu het weer iets warmer wordt explodeert het bos van het leven, overal hoor je vogels zingen. Het paring seizoen is weer begonnen, en vogels vliegen druk heen en weer met nestmateriaal. Spechten hebben geen nestmateriaal nodig, die hakken gewoon een gat in een boom. Meestal hakt de Zwarte Specht zijn holte uit in een beuk, soms ook in een eik of een berk, en dit keer was het een spar waar deze timmerman zijn snavel had gezet. Een makkie zou je denken, die spar is veel minder hard als een beuk! Twee jongen zijn hier grootgebracht, en succesvol uitgevlogen. Het was prachtig om te volgen. De nestboom stond vlak naast rustig wandelpad, en het gat zat nog geen 5 meter hoog. Voor het maken van dit beeld heb ik de camera op hoogte geplaatst in een andere boom en met een afstandsbediening heb ik de foto's gemaakt. Tijdens het maken van dit beeld was de zon achter de bomen verdwenen, en was het licht lekker rustig geworden.

Sterrenfotografie

Vorige week ben ik een avondje op pad geweest voor sterrenfotografie. De maan was ruim 'halfvol', en het was kraakhelder en behoorlijk koud. Voor sterrenfotografie is het natuurlijk wel fijn als het helder is, maar de maan kan ook flink roet in het eten gooien. Al dat extra licht zorgt ervoor dat er minder sterren zichtbaar zijn. Toch vind ik die maan wel erg mooi om erbij te hebben in de foto's. Zelf houd ik van een setting waarin ook nog iets meer te zien is als alleen de maan en de sterren. Oude eikenbomen zijn erg grillig van vorm en doen het goed als het gaat om sterrenfotografie vind ik. Dus heb ik een plekje opgezocht waar een paar van die oude eiken te vinden waren. Het bleek nog lastig te zijn een mooie compositie te vinden, maar uiteindelijk heb ik een aantal mooie beelden kunnen maken. Ook heb ik nog een 'timelapse' reeks gemaakt. Het maken van zulk soort foto's kost ongeveer een halve minuut per beeld, en je focus moet goed staan. Omdat ik een stuk of 130 foto's achter elkaar wilde maken, moest ruim een uur wachten. Gelukkig stond de auto in de buurt, en dus heb ik daar even gewacht. Later heb ik al die beelden bewerkt en achter elkaar gezet als een filmpje van 5 seconden. Toen ik de camera op 'timelapse' ingesteld had, ben ik eerst eens een poosje op mijn rug in het veld gaan liggen, en heb in verwondering naar boven gekeken. Wat is dan de schepping toch mooi....

Op zoek naar de bosuil

Al jaren en jaren loop ik door de Veluwse bossen te struinen, en in die tijd heb ik vele prachtige diersoorten gefotografeerd. Zwijnen, herten, eekhoorns, boommarters, zwarte specht en roodborsttapuit, het is allemaal mijn lens gepasseerd. Maar er was altijd één soort die ik soms hoorde roepen in het donker, maar die ik tijdens al die tochten nog nooit gevonden heb. Talloze holen en spleten in de bomen werden hoopvol benaderd en bekeken, maar de bosuil bleef voor mij toch al die tijd een beetje een raadsel. Toch zag ik op de Social Media regelmatig beelden van bosuilen voorbij komen, en vorig jaar zat daar één heel bijzonder beeld bij van collega natuurfotograaf Cees van Ginkel. Toen ik hem liet weten hoe prachtig ik dit beeld vond, kreeg ik de volgende dag zomaar een persoonlijk bericht met de sympathieke boodschap dat Cees best bereid was mij in te wijden in de wereld van de Bosuil. Hij wist verschillende plaatsen waar de uil zich overdag ophoudt, en dat we samen maar eens op pad moesten. Dit liet ik mij geen twee keer zeggen, en al een paar dagen later zaten we samen in de auto op weg naar de desbetreffende locaties. 

Bij de eerste plek aangekomen, spraken we op de parkeerplaats een paar mensen, die de uil ook wel wisten te zitten. "Jullie hebben geluk, hij zit er". Snel togen we op pad, en na een paar honderd meter lopen was het direct raak. In een grote beuk zat op een meter of vijf hoog een prachtige beige met bruin gevlokte uil heel relaxed in een gat in de boom. Voorzichtig benaderden we hem, en al snel waren mijn eerste bosuil foto's een feit. De uil trok zich van ons totaal niets aan, "Hij is wel aan mensen gewend. Zolang je maar niet met een blaffende hond in de buurt komt." Na een aanwijzing van Cees zag ik even later dat er ook een tweede uil in het gat zat, in de schaduw. Wat een prachtige dieren! Na een serie foto's gemaakt te hebben, vervolgden we onze weg naar de volgende plek waar Cees een uil wist te zitten.

Uiteindelijk zijn we die ochtend op drie verschillende locaties geweest, op zoek naar de bosuil. Op alle drie de plekken was het raak, en konden we de uilen prachtig mooi bewonderen. Verbazingwekkend genoeg allemaal op plekken die bij de lokale bevolking bekend zijn. Iedereen die langskwam met de hond of met elkaar, wist van de uilen af. Eigenlijk maakt dat het toch iets minder 'bijzonder' qua beleving. Het liefst vind ik zelf nog eens een bosuil ergens op een plek waar ik regelmatig in de buurt kom, maar toch was dit ook een prachtige ervaring. De bosuil is een schitterend dier, en ik heb er hoe dan ook van kunnen genieten, en ik ben erg blij met de beelden die ik er aan overgehouden heb. Bovendien was het een gezellige ochtend samen met Cees, dus mijn eerste foto avontuur van 2018 kan de boeken in als zeer geslaagd!

Een mistige ochtend

 

Mist. De meeste mensen worden er niet blij van. Vooral in het verkeer zorgt het direct voor veel ellende. Voor mij als natuurfotograaf is het echter iets om naar uit te kijken! Wanneer het mistig is, en ik heb de kans, ben ik meteen in het bos te vinden. Zo ook eind november 2017, toen er ineens een prachtige mistige zaterdag voorspeld was. De voorspelling kwam uit, en ik ben die dag richting het Speulder en Sprielder bos gegaan, in de volksmond ook wel bekend als 'het Bos van de Dansende Bomen'. Dat is een prachtig oud beukenbos waar het op mistige dagen erg stemmig en sfeervol wordt. Ook had het 's nachts licht gevroren, waardoor het nog mooier erg. De bomen hadden het meeste blad laten vallen, maar hier en daar zaten er nog wat gele plukken aan de bomen. Een paar uur lang ben ik heerlijk aan het fotograferen geweest. De zon kwam er niet aan te pas, en bij gebrek aan wind bleef de mist het grootste deel van de dag hangen. 

Nu is het wachten op de volgende mistige dag. Als het half kan, ben ik zeker weer te vinden in een van de prachtige bossen van de Veluwe! 

Een mooie afsluiting

 

Tijdens de hertenbronst heb ik afgelopen jaar een paar ochtenden in het bos door kunnen brengen. In het donker zoek ik  een mooi plekje op met een goed uitzicht en een beetje kans op herten, en dan verstop ik me onder mijn camouflage. Dan begint het lange wachten. Terwijl het donker langzaam plaatsmaakt voor het licht, doen de herten en de bosuilen wie er het hardst kan roepen. Bij het eerste daglicht geeft de bosuil het op. De herten zijn nog een paar uurtjes actief. Soms hoor ik de geweien op elkaar kletteren. Dat klinkt alsof iemand een paar stokken tegen elkaar aan slaat, maar dan harder. Soms breken de stukken eraf door het geweld! Bij de eerste schemering komt er een familie wilde zwijnen voor me langs, ik zie alleen de silhouetten, en hoor het geruis van hoeven door het hoge gras. Dan gebeurt er een paar uur lang niet zoveel. Langzaam verdooft het geburl van de herten, en ik ben al aan het accepteren dat deze ochtend niet echt een groot succes is qua foto's. 

Rustig pak ik al mijn spullen in de rugzak, en aanvaard ik de terugweg. Alleen de camera met de telelens heb ik niet ingepakt. Het is me wel eens gebeurt dat ik dit wel deed, en op de terugweg toch nog iets moois tegenkwam. Dat is balen wanneer je de camera al ingepakt hebt! Het bleek maar goed ook, want verderop zag ik toevallig deze geweidrager door het bos lopen, en die had mij nog niet in de gaten! Snel ben ik een stukje verderop tussen de struiken gaan zitten, de lensvoet rustte op mijn knie. Na een klein poosje kwam het edelhert tevoorschijn, en op het moment dat hij op een mooi plekje liep, begon ik te fotograferen. Nieuwsgierig naar dat geklik keek het hert een keer mijn kant op, en draaide zijn kop weg om verder te lopen. Snel maakte ik een geluid waardoor het hert nog een keer mijn kant op keek, en snel makte ik nog een paar beelden. Deze beelden waren mooier, want tussen de vorige beelden zat net een stengel Amerikaanse Vogelkers voor zijn kop. Daarna liep het hert echt weg, en ik was erg blij met deze ontmoeting. Dat maakte mijn ochtend echt een stuk mooier!